Κυριακή, 28 Ιανουαρίου 2018

Τα προβλήματα-πονοκέφαλος για τους μαθηματικούς, Μυστακίδης Γιώργος (Β3)

Πολλά μαθηματικά μυαλά βασανίζονται, προσπαθώντας να βρουν απάντηση στον απλό μαθηματικό γρίφο, που κατακλύζει το διαδίκτυο. Θέλετε να δοκιμάσετε;

Οι περισσότεροι που το έχουν δοκιμάσει δίνουν δύο απαντής,εις είτε το 40 ή το 96. Ποια είναι όμως η σωστή; Και οι δυο.
Παρατηρήστε:

Για το 40:
1 + 4 = 5
5 + 2 + 5 = 12
12 + 3 + 6 = 21
21 + 8 + 11 = 40
Για το 96:
1 + (1 χ 4) = 5
2 + (2 x 5) = 12
3 + (3 χ 6) = 21
8 + (8 x 11) = 96


Άλλοι θρυλικοί γρίφοι:

1. Η θεωρία των Yang - Mills και το χάσμα της μάζας
2. Η υπόθεση του Riemann
3. Το πρόβλημα «P versus NP»
4. Οι εξισώσεις Navier – Stokes
5. Η εικασία του Hodge
6. Η υπόθεση των Birch και Swinnerton-Dyer
7. Η εικασία του Poincare – Το μόνο αποδεδειγμένο «θρυλικό» πρόβλημα

Το θεώρημα των τεσσάρων χρωμάτων
«Αν δοθεί οποιοσδήποτε διαχωρισμός ενός επιπέδου σε γειτονικές περιοχές, που καλείται χάρτης, οι περιοχές είναι δυνατό να χρωματιστούν χρησιμοποιώντας το πολύ τέσσερα χρώματα, έτσι ώστε δύο γειτονικές περιοχές να μην έχουν το ίδιο χρώμα».
Χάρτης ΗΠΑ με τέσσερα χρώματα


Το θεώρημα των τεσσάρων χρωμάτων, ή αλλιώς το θεώρημα των χαρτών, δηλώνει ότι, δεδομένου του διαχωρισμού ενός επιπέδου σε γειτονικές περιοχές, παράγοντας έτσι ένα χάρτη, δεν απαιτούνται περισσότερα από τέσσερα χρώματα για να χρωματιστούν οι περιοχές του χάρτη, έτσι ώστε να μην υπάρχουν δύο γειτονικές περιοχές με τα ίδια χρώματα. Δύο περιοχές ονομάζονται γειτονικές αν έχουν ένα κοινό σύνορο, χωρίς να σχηματίζουν κορυφή, καθώς οι κορυφές αποτελούν σημεία που είναι κοινά για τρεις ή περισσότερες περιοχές. Το θεώρημα των τεσσάρων χρωμάτων αποδείχθηκε το 1976 από τον Kenneth Appel και τον Wolfgang Haken. Ήταν το πρώτο σημαντικό θεώρημα που αποδείχθηκε με τη χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή.

Βιβλιοπαρουσίαση, Κανταράκη Κατερίνα (Β2)

Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν! Του Νίκου Σιδέρη.

Το βιβλίο αυτό είναι ταυτόχρονα επιστημονική μελέτη και εμπιστευτική επιστολή σε γονείς που σκέφτονται. Απευθύνεται σε συνηθισμένους γονείς, που μέσα σε συνήθεις οικογένειες, ανατρέφουν συνήθη παιδιά. Και στην πορεία συναντούν δυσκολίες, απορίες, προβλήματα, ίσως και αδιέξοδα. Όλο και συχνότερα, αυτοί οι συνήθεις γονείς θέτουν το ερώτημα: «μήπως το παιδί χρειάζεται ψυχολόγο;». Η εμπειρία και ο στοχασμός του συγγραφέα, ωστόσο, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι, κατά κανόνα, τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν! Αυτή η ανοιχτή επιστολή, λοιπόν, εξηγεί με τρόπο κατανοητό τι σημαίνει η σχέση γονιού-παιδιού, τι περιμένει το παιδί από τους γονείς του, πώς μπορεί να στέκεται ο γονιός στη θέση του και πώς να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που εκδηλώνονται με συμμέτοχη του παιδιού. Παράλληλα, καταγράφει συγκεκριμένες οδηγίες, που μπορούν να υποστηρίξουν την τέχνη του γονιού. Μια τέχνη που βασίζεται σε δύο μόνο πράγματα που μπορεί να προσφέρει στο παιδί του: αγάπη και κανόνες.
ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ
Τα παιδιά όσο και αν ζορίζονται ή και αν υποφέρουν, θέλουν γονείς στη θέση του γονιού - όχι το τίποτα. Είναι τόσο προφανής η απάντηση όταν κάποιοι γονείς, για δικούς τους λογούς, επιχειρούν να αποφύγουν ή να απαλλαγούν από την ιδιότητα του γονιού και να αναθέσουν την ευθύνη για την ανατροφή και τα προβλήματα του παιδιού τους σε έναν ψυχολόγο...
Ένα κορίτσι δεκαοκτώ ετών, σε στιγμή πόνου και αλήθειας, λέει στη μητέρα του «Μαμά, έχω μια απορία. Αφού μπορούσες να μου πεις, να μου μιλήσεις, γιατί με άφησες τόσα χρονιά να περπατώ σαν μοντέλο στην πασαρέλα και να παίρνω και άλλες τέτοιες πόζες; Όλοι γελούσαν πίσω από την πλάτη μου, και εσύ δεν έκανες κάτι να με προφυλάξεις. Απορία είναι, και παράπονο: Γιατί;»
Σε κάθε περίπτωση, για να συγκροτηθεί ένα παιδί, το να υπάρχουν γονείς στη θέση του γονιού, που λειτουργούν όσο καλύτερα μπορούν συμφώνα με όσα υπαγορεύει η ιδιότητα του γονιού, είναι το ίδιο αναγκαίο με την τροφή και το νερό. Και αυτό, τα παιδιά το ξέρουν. Άρα, καταλήγουμε στο ότι τα παιδιά δεν χρειάζονται ψυχολόγο, γονείς θέλουν.

Η ΑΠΟΨΗ ΤΗΣ ΨΥΧΟΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΑΣ
Διαβάζοντας το βιβλίο του Νίκου Σιδέρη, μας γεννήθηκαν πολλές απορίες και ερωτήματα, τα οποία κλήθηκε να μας απαντήσει η ψυχολόγος του σχολείου μας, κυρία Μαρία Κούκνη. Ο ρόλος του ψυχολόγου είναι ανώφελος και αδιάφορος; Η ψυχολογική υποστήριξη που προσφέρουν οι ειδικοί είναι απλώς μια μόδα, που δεν καλύπτει βασικές μας ανάγκες;
Η ψυχολόγος κυρία Κούκνη υποστήριξε ότι αν ένα παιδί ήταν πιο ανοιχτό, δεν θα χρειαζόταν καθόλου η βοήθεια του ψυχολόγου, διότι τα παιδιά θα είχαν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στου γονείς και στους συγγενείς τους. Αν όμως ένα παιδί δεν είναι έτοιμο να μοιραστεί ένα πρόβλημά του, που το έχουν παρατηρήσει και αντιληφθεί οι γονείς του, με έναν ψυχολόγο του αφήνουμε περισσότερο χρόνο, για να ανοιχτεί. Σε περίπτωση που δεν μπορεί να εκφραστεί με λόγια, οι ψυχολόγοι το αφήνουν να εκφραστεί με εικόνες και άλλα διαγνωστικά εργαλεία που τους βοηθούν στην ερμηνεία της ψυχολογίας του παιδιού. Συνήθως του ζητούν να ζωγραφίσει κάτι συγκεκριμένο, όπως το σπίτι του, την οικογένεια του, δέντρα ή και μια μουντζούρα. Σχεδιάζοντας ακόμα και τη μουντζούρα μπορεί να αποτυπώσει ένα συναίσθημά του ή μια μνήμη που δεν μπορεί να την εκφράσει ρητά. Η παρέμβαση του ψυχολόγου, λοιπόν, μπορεί να ομαλοποιήσει τις σχέσεις γονέων-παιδιών, χωρίς να αντικαθιστά ή να καταργεί τον γονεϊκό ρόλο.


Χριστουγεννιάτικες ιστορίες και ποιήματα, Ηλιοπούλου Δέσποινα (Β1) και Μιχαλακοπούλου Αναστασία (Β2)

Παραμονή Χριστουγέννων στο σπίτι της μικρής Άννα. Εκείνη με αγωνία καθόταν στο περβάζι του παράθυρου, στο μεγάλο σαλόνι, κοιτώντας το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Κρατούσε ένα ποτήρι με γάλα και μπισκότα και προσπαθούσε να μείνει ξύπνια ώστε να δει για πρώτη φορά τον αγαπημένο της Άγιο Βασίλη. Από όταν ήταν μικρό κορίτσι κάθε χρόνο περίμενε με αγωνιά σε αυτό το περβάζι για να τον αντικρίσει, αλλά πάντα την έπαιρνε ο ύπνος. Όμως, φέτος ήταν αποφασισμένη. Κρατούσε όλη της την ενεργεία, για να αποδείξει στον μεγάλο της αδελφό πως ο γεράκος με την κόκκινη στολή δεν ήταν απλώς ένα παραμύθι που τους έλεγε η μαμά κάθε χρόνο τέτοιες μέρες απλά για να περνά ευχαρίστα η ώρα.
Άκουσε κάποιον να φωνάζει το όνομα της. Χαρούμενη έτρεξε προς το τζάκι και έβαλε το κεφαλάκι της μέσα στην καμινάδα για να δει, αλλά τελικά τίποτα. Η φωνή ήταν της μητέρας της η οποία την καλούσε να ανέβει στο δωμάτιο της για ύπνο. Η Άννα στενοχωρημένη, πιστεύοντας ότι ούτε φέτος θα δει τον Άγιο Βασίλη, έκανε να ανέβει τα μαρμαρένια σκαλιά της σάλας. Τότε άκουσε ένα καμπανάκι και γύρισε να δει τι ήταν. Όμως και πάλι τίποτα. Εκείνη τη στιγμή ένιωσε κάτι να τρίβει το πόδι της. Κοίταξε και είδε πως είχε μπλεχτεί στα φωτάκια του δέντρου. Χωρίς να το σκεφτεί καλά, πήγε να ξεμπλεχτεί και κάνοντας βιαστικές κουνήσεις κατέληξε πιο μπερδεμένη στα λαμπάκια και με το πελώριο στολισμένο δέντρο στο πάτωμα. Μόλις οι γονείς της άκουσαν τον θόρυβο, έτρεξαν να δουν τι είχε συμβεί.
Η μικρή Άννα έκλαιγε απαρηγόρητη… Ανέβηκε αποκαρδιωμένη στο δωμάτιό της με τα γαλάζια της ματάκια γεμάτα δάκρυα. Έβαλε τις πιτζάμες της και ξάπλωσε στο κρεβάτι. Τότε της ήρθε η φαεινή ιδέα. Έτρεξε στην σοφίτα και κατέβασε το μικρό δεντράκι που χρησιμοποιούσαν παλιά και μαζί του και την κουτά με τα στολίδια που είχαν περισσέψει . Άρχισε να στολίζει το άσπρο δεντράκι σε μια γωνία του δωματίου της. Μόλις τελείωσε, η ώρα είχε περάσει και είχε αρχίσει να ξημερώνει. Όλοι στο σπίτι κοιμόντουσαν γαλήνια. Η Αννούλα έκανε να ξαπλώσει στο κρεβατάκι της και τότε ήταν που άκουσε ξανά το μικρό καμπανάκι. Γύρισε και είδε έναν σωρό από δώρα κάτω από το δέντρο της .Έτρεξε στο παράθυρο και είδε το έλκηθρο του Άγιου Βασίλη και τον ίδιο να της κλείνει το μάτι…

Καλά Χριστούγεννα Άννα. Είχες δίκιο! Ο Άγιος υπάρχει!


Δεν πιστεύει στα Χριστούγεννα;
Σε ένα μέρος μακρινό,
σε ένα χιονισμένο έρημο χωριό
υπήρχε ένα ροζ σπιτάκι που ζούσε μέσα ένα ωραίο τερατάκι.
Στα Χριστούγεννα δεν πίστευε, μα ούτε και στον Άγιο τον Βασίλη.
Μοναχά να φωνάζει ήθελε και να κλέβει τη χαρά των άλλων.
Παραμονή Πρωτοχρονιάς,
καθότανε μπροστά στο τζάκι,
παραμιλούσε και έλεγε κάποιο τραγουδάκι…
Και τότε ήταν π’ άκουσε το έλκηθρο να πέφτει και τη φωνή του Άγιου,
βαριά να κατεβαίνει.
ΧΟ ΧΟ ΧΟ
Βοήθεια ζητεί
γιατί το έλκηθρο έσπασε και μόνος του δεν μπορεί να βγει!
Και τότε το μικρό το τερατάκι ένιωσε κάτι στην κάρδια.
Κάτι που του λέγε να πάει,
να φέρει στα παιδιά χαρά.
Ο Αϊ Βασίλης σαν τον είδε χάρηκε παρά πολύ.
Μια αγκαλιά τον πηρέ και του έδωσε ένα φιλί.
Το τερατάκι τον βοήθησε και έφτιαξε το έλκηθρο στο πι και φι
και τώρα τα Χριστούγεννα αγαπάει, σαν κάθε άλλη γιορτή.
Την επομένη τη μέρα ξύπνησε όλο χαρά και τότε είδε ένα δεντράκι με στολίδια στη γωνία,
Θαύμα ήταν Χριστουγέννων που βρέθηκε το δέντρο εκεί,
σαν να το έφερε ο χρόνος μαζί με την νέα του αρχή

Τετάρτη, 24 Ιανουαρίου 2018

Έθιμα Χριστουγέννων, Μαζαράκη Νόρα και Μανσόλα Μάρω (Β2)

Χριστουγεννιάτικα έθιμα σε όλον τον κόσμο
Σε όλα τα χωριά, τις πόλεις, τις χώρες και γενικότερα όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο γιορτάζουν τα Χριστούγεννα. Κάθε λαός με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Ο γιορτινός στολισμός παραδόξως ξεκινά από πολύ νωρίς και όλοι χαίρονται να χαζεύουν τις βιτρίνες με τα φωτεινά λαμπάκια, τις γυάλινες μπάλες και το ψεύτικο χιόνι. Όλοι έχουν συνδυάσει τη γιορτή αυτή με ένα πράσινο στολισμένο έλατο που στην κορυφή του κοσμείται από ένα υπέρλαμπρο αστέρι. Όμως κάθε πολιτισμός έχει και τα δικά του ιδιαίτερα ήθη και έθιμα.

Μερικά από αυτά τα έθιμα είναι τα εξής:
΄Αμστερνταμ
Ο Άγιος Νικόλαος καταφθάνει κάθε Χριστούγεννα με πλοίο στο λιμάνι του Άμστερνταμ μαζί με τον πιστό μαύρο σύντροφό του, τον Πέτρο τον Μαύρο, ο οποίος έχει ως αποστολή να τιμωρεί τα άτακτα παιδιά. Την παραμονή των Χριστουγέννων, ο Άγιος εμφανίζεται πάνω στο λευκό του άλογο παρέα με τον πιστό του υπηρέτη, που ο θρύλος τον θέλει να έρχεται από την Ισπανία. Οι κάτοικοι τον δέχονται με τις πρέπουσες τιμές και η μεγάλη γιορτή κλείνει το βράδυ, όταν σε κάθε σπίτι ανταλλάσσονται δώρα.
Φινλανδία
Χριστουγεννιάτικος ύπνος στο πάτωμα. Αν είστε στη Φινλανδία, μάλλον θα περάσετε την παραμονή των Χριστουγέννων στο πάτωμα. Αυτό συμβαίνει γιατί οι νεκροί μπορεί να χρησιμοποιήσουν το κρεβάτι σας για τη νύχτα. Επίσης, η παράδοση ορίζει να ετοιμάσετε ένα γεύμα για τους νεκρούς και να επισκεφθείτε το νεκροταφείο για να ανάψετε ένα κερί. Τα Χριστούγεννα είναι μια στιγμή μνήμης για αυτούς.
Νορβηγία
Κρύβουν τις σκούπες τους. Για εκατοντάδες χρόνια στη Νορβηγία, η γυναίκα του σπιτιού κρύβει όλες τις σκούπες την παραμονή των Χριστουγέννων. Αυτό συμβαίνει γιατί οι μάγισσες βγαίνουν την παραμονή των Χριστουγέννων ειδικά για να ψάξουν για σκούπες.
Ελβετία
Κυνήγι του Άγιου Βασίλη. Για δύο ώρες, οι χωρικοί κυνηγούν τον Άγιο Βασίλη, κρατώντας στα χέρια μαστίγια μήκους τριών μέτρων. Στη συνέχεια, 200 άνθρωποι παρελαύνουν φορώντας γιγάντια λαμπερά καπέλα. Την ίδια στιγμή περισσότεροι από 1.000 χωρικοί συμμετέχουν στην εορταστική πορεία στον δρόμο με κουδούνια αγελάδων, κέρατα, και οτιδήποτε άλλο κάνει έναν δυνατό θόρυβο. Όλα αυτά γίνονται για να διώξουν τα κακά πνεύματα φυσικά.
Ουκρανία
Χριστουγεννιάτικος στολισμός με ιστούς αράχνης. Οι κάτοικοι της χώρας στολίζουν τα δέντρα τους με ασημένιους και χρυσούς ιστούς αράχνης. Η παράδοση προέρχεται από μια παλιά λαϊκή ιστορία για μια οικογένεια που ήταν πολύ φτωχή για να διακοσμήσει το χριστουγεννιάτικο δέντρο της. Το πρωί των Χριστουγέννων, τα παιδιά ξύπνησαν και είδαν το δέντρο να καλύπτεται από ιστούς. Όταν το μαγικό φως των Χριστουγέννων άγγιξε τους ιστούς, έγιναν νήματα από χρυσό και ασήμι.
Ιταλία
Στις 25 Δεκεμβρίου μετά το παραδοσιακό γεύμα, τα παιδιά απαγγέλλουν ποιήματα και ανταμείβονται χρηματικά. Κατά την ιταλική παράδοση, παραμονή Θεοφανείων η καλή μάγισσα Μπεφάνα, πετάει πάνω από τα σπίτια με την μαγική της σκούπα και αφήνει χριστουγεννιάτικα δώρα στα «καλά» παιδιά, ενώ αντίθετα στα «άτακτα» αφήνει ένα σακί με κάρβουνο.
Γερμανία
            Σύμφωνα με το έθιμο “Adventskranz” τοποθετούν ένα κηροπήγιο με τέσσερις θέσεις, που συμβολίζουν τις τέσσερις τελευταίες εβδομάδες του έτους. Και κάθε Κυριακή που τελειώνει η εβδομάδα, ανάβουν και το αντίστοιχο κερί. Έτσι, υπολογίζουν αντίστροφα τις μέρες που απομένουν για τον ερχομό του νέου έτους.
Σουηδία
Eχουν το έθιμο της «Λουτσία» – σύμβολο δηλαδή του φωτός. Στις 13 Δεκεμβρίου, το πρωί, το μεγαλύτερο κορίτσι της οικογένειας, ντυμένο στα λευκά πηγαίνει από σπίτι σε σπίτι και μοιράζει ζεστό καφέ με κουλουράκια. Στο κεφάλι φορά στεφάνι με αναμμένα κεριά, ενώ τραγουδά κάλαντα, βασισμένα στον ρυθμό του ναπολιτάνικου τραγουδιού «Σάντα Λουτσία».
Ιαπωνία
Τα δώρα στα παιδιά τα φέρνει ο «Hoteiosho». Ο Hoteiosho είναι μια αρχαία θεότητα του ιαπωνικού πάνθεον με την ιδιαιτερότητα ότι έχει μάτια και πίσω στο κεφάλι του και έτσι παρακολουθεί και ξέρει ποια παιδιά ήταν φρόνιμα και ποια όχι στη διάρκεια της χρονιάς.
Μεγάλη Βρετανία
Τα παιδιά γράφουν γράμμα στον “Father Christmas”, στο οποίο του δίνουν ευχές και του ζητούν το δώρο τους. Ρίχνουν το γράμμα μέσα στο τζάκι, ώστε ο καπνός να το πάρει μαζί του και από την καμινάδα να το οδηγήσει στον Βόρειο Πόλο.

Κυριακή, 21 Ιανουαρίου 2018

Η Κατάρα Του Τουταγχαμών - Μαριέττα Γάσπαρη (Γ1)



Το 1907 ο Βρετανός αρχαιολόγος Χάουαρντ Κάρτερ πεπεισμένος πως υπήρχε ένας ακόμα τάφος που δεν είχε ανακαλυφθεί, ξεκίνησε ανασκαφές στην Κοιλάδα των Βασιλέων. Προσπαθούσε να βρει έναν τάφο του οποίου την ύπαρξη οι ιστορικοί αγνοούσαν και απέρριπταν, διότι δεν γνώριζαν τον Φαραώ Τουταγχαμών.
Στις 4 Νοεμβρίου 1922, μετά από 15 χρόνια αποτυχημένων ανασκαφών, ήρθαν στο φως τα σκαλιά που οδηγούσαν στον τάφο του ξεχασμένου φαραώ, δικαιώνοντας τον βρετανό αρχαιολόγο και τον συνεργάτη του λόρδο Κάρναρβον.
Οι αρχαιολόγοι κατάφεραν να φέρουν στο φως τον πρώτο ασύλητο τάφο ενός φαραώ. Αγάλματα από χρυσό και ελεφαντόδοντο, αιθέρια έλαια, αγαπημένα παιχνίδια του νεαρού φαραώ και πολύτιμα κοσμήματα. Όλα βρίσκονταν εκεί και ας είχαν περάσει πάνω από 3.000 χρονιά από τον θάνατό του.
Στις 16 Φεβρουαρίου του 1923 ανοίχτηκε το πιο εντυπωσιακό εύρημα, η σαρκοφάγος του Τουταγχαμών, που περιείχε 3 διαφορετικά φέρετρα, το ένα μέσα στο άλλο. Το τελευταίο ήταν ολόχρυσο και φιλοξενούσε την βασιλική μούμια επι 30 αιώνες.
 
Όμως την ανακάλυψη επακολούθησαν έξι μυστήριοι θάνατοι. Ο τύπος της εποχής θεώρησε πως οι θάνατοι αυτοί προκλήθηκαν από τη κατάρα του Φαραώ Τουταγχαμών. Την ημέρα που άνοιξαν τον τάφο του μια κόμπρα, σύμβολο της θεάς Γουατζετ που προστάτευε τους φαραώ, έφαγε το καναρίνι του Κάρτερ. Τότε η συγγραφέας Μέρι Κορελ εμπνεύστηκε από το συμβάν την ιστορία με την κατάρα του φαραώ, την οποία δημοσίευσε τον Μάρτιο του 1923. Πολλοί άνθρωποι τότε επηρεάστηκαν και απέδωσαν τους θανάτους που ακολουθήσαν στην κατάρα. Οι εφημερίδες έγραψαν πως στην είσοδο του τάφου βρέθηκε η επιγραφή «Ο θάνατος με ταχύτατα φτερά θα επισκεφθεί, όσους μπουν σε αυτόν τον ιερό τάφο». Παρόλα αυτά η επιγραφή δεν υπήρχε πουθενά.

Ο λόρδος Κάρναρβον πέθανε στις 5 Απριλίου του 1923, τέσσερεις μήνες και 7 ημέρες μετά το άνοιγμα του τάφου, καθώς και ο Χάουαρντ Κάρτερ απεβίωσε 17 χρόνια μετά από την είσοδό του στον τάφο, σε μεγάλη ηλικία.

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

BOB ROSS - Τάσος Μαρκεσίνης (Γ3)



ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ROSS
Ο διάσημος ζωγράφος Bob Ross γεννήθηκε στις 29 Οκτωβρίου του 1942 στην Ντεϊτόνα ( Φλόριντα Η.Π.Α. )
ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΑ (ΑΝΗΛΙΚΗ ΖΩΗ)
Στην παιδική του ηλικία ο Ross διασκέδαζε φροντίζοντας τραυματισμένα ζώα. Ένα από αυτά ήταν ένας σκίουρος τον οποίο ονόμασε <<Peapod>> και ο οποίος πρωταγωνίστησε σε μερικά επεισόδια της <<μελλοντικής>> του εκπομπής (Joy Of Painting) . Μετά από μερικά χρόνια παράτησε το λύκειο και δούλεψε ως ξυλουργός μαζί με τον πατέρα του (Jack Ross) όπου εκεί και έχασε μέρος του αριστερού του δείκτη. Ωστόσο αυτό δεν τον εμπόδισε να εγκαταλείψει τη παλέτα
Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟ ΣΤΡΑΤΟ-ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΤΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ
Το 1961 στρατολογήθηκε στην Αεροπορία των Ηνωμένων Πολιτειών και τέθηκε σε υπηρεσία ως τεχνικός ιατρικών αρχείων. Λίγο αργότερα πηρέ προαγωγή και υπηρέτησε στην πολεμική αεροπορία των Η.Π.Α. (Eielson) στην Αλάσκα οπού είδε για πρώτη φόρα στη ζωή του χιόνι και βουνά τα οποία ήταν στοιχειά έμπνευσης για τα μελλοντικά του έργα.
Κατά τη διάρκεια των 20 χρόνων της θητείας του ο Ross ανέπτυξε μια τάση για τη ζωγραφική μετά από την παρακολούθηση μιας τάξης μαθημάτων τέχνης στο Anchorage (Η.Π.Α.). Ο ίδιος βρισκόταν συχνά σε αντίθεση με πολλούς εκπαιδευτές ζωγραφικής του, οι οποίοι ενδιαφερόντουσαν περισσότερο για την αφηρημένη ζωγραφική. Στα ίδια τα λόγια του ο Ross: «Θα σας έλεγαν τι κάνει ένα δέντρο, αλλά δεν θα σας έλεγαν πώς να ζωγραφίσετε ένα δέντρο».

Ο Ross εργαζόταν ως μπάρμαν όταν ανακάλυψε μια τηλεοπτική εκπομπή που ονομάζεται The Magic of Oil Painting, από τον Γερμανό ζωγράφο Bill AlexanderAlexander είχε ένα στυλ ζωγραφικής του 16ου αιώνα που ονομάζεται "Alla Prima" στα ιταλικά, γνωστότερο ως "wet-on-wet", που του επέτρεπε να τελειώσει μια ζωγραφιά σε λίγο λιγότερο από 30 λεπτά. Ο Ross μελέτησε και έγινε πολύ καλός στο Alla Prima μέσω της εκπομπής του Alexander και άρχισε να πουλάει τοπία της Αλάσκας ζωγραφισμένα στο εσωτερικό των χρυσοχοϊών καινοτομιών. Ύστερα από λίγο καιρό ο Ross άρχισε να κερδίζει περισσότερα χρήματα από την πώληση των χρυσοχοϊών παρά από τη στρατιωτική του δουλειά και έτσι αποσύρθηκε από την Πολεμική Αεροπορία το 1981 μετά από 20 χρόνια υπηρεσίας, για τη δημιουργία του τηλεοπτικού του προγράμματος (Joy Of Painting). Επίσης αξίζει να σημειωθεί ότι πριν ξεκινήσει η εκπομπή, ο Ross είχε ελάχιστη επιτυχία προωθώντας την τεχνική ζωγραφικής του.
Η ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΚΑΘΕ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟΥ
Η εκπομπή ξεκίνησε από τις 11 Ιανουαρίου 1983 μέχρι τις 17 Μαΐου 1994, αλλά συνεχίζει να εμφανίζεται σε πολλές περιοχές και χώρες (όπως και στην Ελλάδα πριν μερικά χρόνια στο κανάλι ΕΡΤ 3), μέσω του δικτύου PBS που δημιουργήθηκε. Κατά τη διάρκεια κάθε εκπομπής μέσα σε μισή ώρα, ο Ross διηγούσε τους τηλεθεατές την ελαιογραφία χρησιμοποιώντας μια τεχνική γρήγορης μελέτης από τη φαντασία του, διαθέτοντας μια περιορισμένη παλέτα χρωμάτων και διασπώντας τη διαδικασία αυτή σε απλά βήματα.
Η ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΟΥ
Με τη βοήθεια της Annette Kowalski, ο Ross δημιούργησε μια επιχείρηση αξίας 15 εκατομμυρίων δολαρίων, την Bob Ross Inc., που πωλούσε τη σειρά του με είδη τέχνης, βιβλία αλλά και πρόσφερε μαθήματα ζωγραφικής που διδάσκονταν από εκπαιδευτές εκπαιδευμένους στη μέθοδο «Bob Ross».
Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΤΟΥ ΖΩΗ
Ο Ross είχε δύο γιους, τον Bob και τον Steven Ross, με την πρώτη του σύζυγο, την Lynda Brown. Ο Στίβεν, επίσης ένας ταλαντούχος ζωγράφος, εμφανίστηκε περιστασιακά στην εκπομπή του και έγινε εκπαιδευτής με πιστοποίηση Ross.
Ο γάμος του Ρος και της Μπράουν έληξε με διαζύγιο το 1981. Ο Ross και η δεύτερη σύζυγός του, η Τζέιν, είχαν έναν γιο που ονομάζεται Μόργκαν, ο οποίος είναι και αυτός καταξιωμένος ζωγράφος. Το 1993, η Jane πέθανε από καρκίνο και ο Ross δεν ξαναπαντρεύτηκε.
Ο Ross είναι γνωστό ότι ήταν πολύ μυστικοπαθής για τη ζωή του και είχε μια μεγάλη αγάπη για την ιδιωτική ζωή του, με μόνο έναν σφιχτό κύκλο φίλων. Η εταιρεία του, Bob Ross Inc., προστατεύει έντονα την πνευματική του ιδιοκτησία και την ιδιωτικότητά του μέχρι σήμερα, προσθέτοντας ένα ακόμη εμπόδιο σε όσους προσπαθούν να μάθουν περισσότερα για τη ζωή του.
Η ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΟΥ ROSS: (wet-on-wet)
Ο Ross χρησιμοποίουσε την τεχνική βαφής σε υγρή κατάσταση, στην οποία ο ζωγράφος συνεχίζει να προσθέτει χρώμα πάνω από την ακίνητη βαφή αντί να περιμένει ένα μεγάλο χρονικό διάστημα για να στεγνώσει κάθε στρώμα βαφής. Από την αρχή, το πρόγραμμα συνέχιζε την επιλογή των εργαλείων και των χρωμάτων απλή, ώστε οι θεατές να μην χρειάζεται να ξοδεύουν πολλά χρήματα σε ακριβό εξοπλισμό. Ο Ross συχνά συνιστούσε τη λεύκανση με άοσμο χρώμα για τον καθαρισμό των πινέλων. Συνδυάζοντας τη μέθοδο της υγρής βαφής με τη χρήση μεγάλων πινέλων μιας και δύο ίντσας, καθώς και μαχαίρια ζωγραφικής, επέτρεπε στον Ross να ζωγραφίζει δέντρα, σύννεφα, βουνά και νερό σε λίγα δευτερόλεπτα. Κάθε πίνακας ξεκινούσε με απλές οπτικές <<παραισθήσεις>> που δεν εμφανίζονταν παρά σαν μουντζούρες χρώματος. Δεδομένου ότι πρόσθετε όλο και περισσότερες <<παραισθήσεις>>, οι κηλίδες μεταμορφώνονταν σε περίπλοκα τοπία
Η ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ROSS
Τέλος ο Ross διαγνώστηκε με λέμφωμα την άνοιξη του 1994, το οποίο τον ανάγκασε να αποσυρθεί μετά το τελικό επεισόδιο του The Joy of Painting που προβλήθηκε στις 17 Μαΐου 1994. Πέθανε στην ηλικία των 52 ετών στις 4 Ιουλίου 1995.Τα απομεινάρια του βρίσκονται στο Woodlawn Memorial Park στο Gotha της Φλόριντα, κάτω από μια πινακίδα με επιγραφή: "Bob Ross, τηλεοπτικός καλλιτέχνης". Ειδικότερα, ο Ross διατήρησε τη διάγνωσή του ως μυστικό από το ευρύ κοινό και το λέμφωμα του δεν ήταν γνωστό έξω από τον κύκλο της οικογένειας και των φίλων του ωσότου πέθανε.

ΚΑΤΑΚΟΜΒΕΣ: ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΕΡΓΟ - Γιαννακανδροπούλου Θάλεια (Γ1)




Αν και το Παρίσι υποδέχεται εκατομμύρια επισκεπτών κάθε χρόνο, πολλοί αγνοούν την ύπαρξη των αχανών  κατακομβών.
Πρόκειται  για ένα υπόγειο σύστημα από σήραγγες που εκτείνεται  320 χιλιόμετρα κάτω από την πόλη. Ο σκοπός της κατασκευής  ήταν η αποθήκευση οστών όπου κατέκλυζαν τα νεκροταφεία της πόλης με αποτέλεσμα την εξάπλωση ασθενειών.  Το ξεχωριστό με αυτές τις υπόγειες στοές είναι ο τρόπος διακόσμησής τους που προκαλεί ρίγος στους επισκέπτες. Οι τοίχοι, τα ταβάνια και τα πατώματα των κατακόμβων είναι καλυμμένα από οστά και κρανία που συνοδεύονται από απόκοσμο φωτισμό. Κανείς δεν ξέρει ποιος έδωσε μορφή στο χάος στοιβάζοντας τα κόκκαλα, ή διαμορφώνοντας τα περίτεχνα σύμβολα στους τοίχους.
Πριν μετατραπούν σε οστεοφυλάκια, τον 18ο αιώνα, οι κατακόμβες είχαν διάφορες χρήσεις.  Αξιοποιήθηκαν από τους Ρωμαίους ως ορυχεία ασβεστόλιθου και υπήρξαν καταφύγιο για την γαλλική αντίσταση κατά την διάρκεια του Β΄ παγκόσμιου πολέμου. 

Ακόμα, λόγω εδάφους, που είναι φτωχό σε θρεπτικά συστατικά, οι κατακόμβες  προσφέρθηκαν για την καλλιέργεια μανιταριών. Τέλος, χρησιμοποιήθηκαν για την πραγματοποίηση παράνομων δραστηριοτήτων, όπως την διακίνηση ναρκωτικών .  Σήμερα, ένα μεγάλο μέρος των κατακόμβων παραμένει αχαρτογράφητο, ενώ μόνο κάποια τμήματα είναι ανοικτά στο κοινό.  
Η εξερεύνησή τους είναι επικίνδυνη και παράνομη και φρουρούνται από ειδική αστυνομική ομάδα. Παρ΄όλα αυτά, ορισμένοι φανατικοί δεν διστάζουν, βάζοντας σε κίνδυνο τους εαυτούς τους να εξερευνούν τα καλά κρυμμένα μυστικά των κατακόμβων.